شعر تنهایی

آخر سر غمَت با خود خواهد برد مرا به دوردست‌ها، انتهای جنون و شکستِ فصلِ سکوت. آنجا که صدایم می‌زنی و من با بال‌های دلتنگی سویت بی‌درنگ پرواز می‌کنم.

روزی تنهایـیِ خـود را بـرمیـدارم و مـی رویـم بـه شهـرِ مملـو از هیـچ کـس برایـش از تـو خواهیم گفـت از رفتنـت کـه بـرای ابـد مــا را با درد و زخـم بهــم دوخـت