در استبداد جمعی، ستمگر، خود مردم هستند. در این حالت، فرد مظلوم هیچ پناهگاهی ندارد، زیرا حتی همسایگان و همشهریانش نیز بخشی از دستگاه سرکوب (از طریق قضاوت، طرد یا فشار اجتماعی) هستند. در استبداد فردی، مقاومت در برابر پادشاه یا حزب حاکم شجاعت می‌خواهد، اما در استبداد جمعی، مقاومت نیازمند نوعی «قهرمانیِ روانی» است تا فرد بتواند در برابر موجِ عظیمِ هم‌رنگ‌جماعت‌شدن ایستادگی کند.

تاریخ همیشه معلم مهربانی نیست؛ گاه با سیلیِ واقعیت، درس‌هایی می‌دهد که بهای آن را با «خون» و «قحطی» پرداخته‌ایم. در تقویم سرنوشت ایران، جنگ جهانی اول یکی از تاریک‌ترین فصل‌هاست. ما در این کارزار جهانی سهمی از قدرت‌طلبی‌ها نداشتیم، اما جغرافیا و ضعف دولت مرکزی، ایران را به مسلخی کشاند که آثار زخم‌هایش هنوز […]

​در دنیای استدلال و گفتگو، عبارتی قدیمی وجود دارد: «اگر نمی‌توانی به استدلال کسی غلبه کنی، به شخصیت او حمله کن.» اما مغالطه‌ی «مسموم کردن سرچشمه» (Poisoning the Well) گامی فراتر از یک حمله‌ی ساده است؛ این یک استراتژی پیش‌دستانه برای خلع سلاح کردن طرف مقابل، پیش از آنکه حتی لب به سخن بگشاید، محسوب […]

در ادبیات سیاسی حاکم بر فضای مجازی و رسانه‌های متمایل به سلطنت‌طلبی، واژه‌ای وجود دارد که بیش از آنکه یک «موقعیت اقتصادی-سیاسی» را توصیف کند، به عنوان یک «ناسزا» یا ابزاری برای طرد به‌کار می‌رود: «چپ»! اما چرا هر منتقدی، از لیبرال گرفته تا مشروطه‌خواه، جمهوری‌خواه و مذهبی، در نگاه این طیف برچسب «چپی» می‌خورد؟ […]