شعر آفتاب

به آفتاب می‌مانی یا آفتاب‌گردان؟ نمی‌دانم…   امّا پس از رفتنت، در تاریکیِ کوچه‌های این شهر، سرگردانم…

هم آفتاب بود و هم آفتاب‌گردان…   و من، سایه‌ای دوان در پی‌اش.

هر آن سو که می نگرم تو را می بینم ابری آفتابی نسیمی؟ فقط بر من ببار بر من بتاب و مرا نوازش کن شاید از اعجاز تو این‌ جانِ فرتوت دوباره جوانه زد